ايسنا - رييس دانشكده ارتباطات دانشگاه علامه طباطبايي: مزيت و توانمندي دانشگاهها بايد در رتبه‌بندي لحاظ شود. 

رييس دانشكده ارتباطات دانشگاه علامه طباطبايي با اشاره به ضرورت رتبه‌بندي دانشگاه‌ها، تصريح كرد: ‌رتبه بندي مي‌تواند با ايجاد رقابت علمي و ارتقاي سطح كيفي دانشگاه‌ها به توسعه ملي كشور كمك كند.

دكتر فرقاني در گفت‌وگو با خبرنگار صنفي آموزشي خبرگزاري دانشجويان ايران گفت:‌ در رتبه‌بندي دانشگاهها بايد فعاليتهاي تخصصي و توانمنديهاي ويژه هر دانشگاه مدنظر قرار گيرد به عنوان مثال برخي دانشگاهها در رشته و رشته‌هايي از مزيت نسبي برخوردارند كه اين مساله در رتبه‌بندي بايد مورد توجه قرار گيرد.

وي تاكيد كرد: محروميت يك دانشگاه در يك رشته نبايد باعث ايجاد محروميت از رشته‌هايي شود كه در آن از مزيت نسبي برخوردار است.

وي با تاكيد بر اينكه رتبه‌بندي بايد عيني و براساس شاخصهاي علمي صورت بگيرد، از جمله شاخصهاي رتبه‌بندي را مرتبه علمي اعضاي هيات علمي، ميزان مشاركت دانشگاه‌ها در پژوهشهاي بنيادي و كاربردي، بررسي ميزان بهره برداري دانشگاه از تكنولوژي اطلاعات و ارتباطات، ميزان دسترسي دانشجويان به وسايل كمك آموزشي، تعداد مقالات علمي چاپ شده در نشريات معتبر داخلي و خارجي و ميزان تاليف كتب آموزشي و كمك آموزشي توسط اعضاي هيات علمي هر دانشگاه بيان كرد.

وي يكي از شاخص‌هاي رتبه‌بندي را وجود نظام ارزيابي مستمر در داخل گروه‌هاي آموزشي دانشگاه‌ها بيان كرد و افزود: بايد وضعيت گروه‌هاي آموزشي از نظر كيفي، علمي، اخلاقي و آموزشي بررسي شود تا طبق آن رتبه و امكانات به آنها تعلق گيرد.

وي درباره تاثير رتبه بندي در تخصيص اعتبارات، گفت: درصورت رتبه‌بندي دانشگاهها، بودجه و امكانات بر اساس بازدهي آموزشي و پژوهشي دانشگاه‌ها تخصيص مي‌يابد، البته درخصوص دانشگاههاي مناطق محروم تخصيص بودجه براساس رتبه‌بندي باعث محروميت مضاعف اين دانشگاه‌ها مي‌شود بنابراين بايد براي رفع محروميت دانشگاه‌هاي محروم يك فرجه زماني و مجموعه‌اي از امكانات پيش‌بيني كرد.

دكتر فرقاني در ادامه تصريح كرد:‌ بي توجهي به كيفيت علمي دانشگاه‌ها و عدم وجود نظام ارزيابي مستمر در درازمدت منجر به افت كيفيت و سطح علمي دانشگاه‌ها مي‌شود.

رييس دانشكده ارتباطات دانشگاه علامه طباطبايي در پايان تصريح كرد: وقتي كه شاخصي براي ارزيابي نباشد و تفاوت سطوح نيز در تخصيص امتيازات تغييري ايجاد نكند، در نتيجه انگيزه‌اي براي ارتقاي سطح كيفي به وجود نمي‌آيد.