|
نگاهی تحلیلی به كنفرانس سران عرب در دمشق |
|
|
|
12 فروردين 1387 ساعت 20:31 |
|
دربیانیه پایانی كنفرانس دمشق بر نكاتی چون همكاری عربی، تلاش برای مصالحه و آشتی و حمایت از عراق و فلسطین تاكید شد اما به نظر می رسد همكاری عربی كه چون كالایی اساسی پیوسته در صندوقچه مذاكرات كنفرانس های مختلف عربی وجود دارد، چیزی جز یك آرزو نیست، آرزویی كه هرروز با نزدیك تر شدن برخی از كشورهای عربی به دامی چون سیاست های آمریكا در منطقه و جهان، تحقق آن بسیار دشوارتر و حتی ناممكن می شود.
نگاهی تحلیلی به كنفرانس سران عرب در دمشق
دربیانیه پایانی كنفرانس دمشق بر نكاتی چون همكاری عربی، تلاش برای مصالحه و آشتی و
حمایت از عراق و فلسطین تاكید شد اما به نظر می رسد همكاری عربی كه چون كالایی اساسی پیوسته در صندوقچه مذاكرات كنفرانس های مختلف عربی وجود دارد، چیزی جز یك آرزو نیست، آرزویی كه هرروز با نزدیك تر شدن برخی از كشورهای عربی به دامی چون سیاست های آمریكا در منطقه و جهان، تحقق آن بسیار دشوارتر و حتی ناممكن می شود.
كنفرانس سران عرب با مشاركت سران یازده كشور عربی و شركت برخی كشورهای دیگر در سطحی پایین تر از سران برگزار شد تا باردیگر با تحلیل عوامل موثر در عدم مشاركت 9 تن از سران عرب، ثابت شود در شرایطی كه آمریكا و اسراییل برای طرح توطئه های مدرن تر علیه جهان اسلام و عرب، هرروز به هم نزدیك تر می شوند، كشورهای عربی از هم بیشتر فاصله می گیرند و خواسته و ناخواسته به تشدید توطئه هایی علیه منطقه خاورمیانه دامن می زنند.
در میان نام سران غایب در كنفرانس دمشق بیش از هر نامی ، اسامی سران مصر، عربستان و اردن به چشم می آید سه كشوری كه برای بازگرداندن اجباری سوریه به اردوی دوستان آمریكا و مخالفان مقاومت اسلامی علیه اشغالگران در منطقه و حتی اجبار دمشق به پذیرش شرایط قاهره - ریاض برای حل مشكل سیاسی لبنان، پرچم تلاش برای افزایش فشار بردمشق را به دست گرفتند تا در قلب جهان عرب پیگیر سیاستهایی باشند كه در آن سوی دنیا، كاخ سفید انجام آن را برای انزوای مخالفان سیاستهای توسعه طلبانه خود و اسراییل در منطقه ضروری می داند در چنین شرایطی این سوال مطرح می شود كه شعار همكاری عربی كه شعار اساسی كنفرانس دمشق بود چه جایگاهی در جهان عرب دارد؟
حركت دیكته شده برخی از اعراب در نگرش به كنفرانس دمشق باردیگر نشان داد، آمریكا در سیاست تقسیم جهان عرب با واژه هایی چون میانه رو و تندرو به پشتوانه های تقریبا محكمی دل بسته است، پشتوانه هایی كه برای بقای در قدرت، حاضر به معامله امنیت و ثبات منطقه ای هستند، معامله ای كه ممكن است نه تنها تقسیم سیاسی منطقه، بلكه تقسیم جغرافیایی منطقه را كه آرزوی دیرینه اندیشه امپریالیستی آمریكا و افكار نژاد پرستانه صهیونیسم است محقق سازد.
روزنامه القدس العربی در یادداشتی پیام كنفرانس دمشق را چنین برشمرد. این كنفرانس در درجه نخست ثابت كرد برخی از كشورهای عضو شورای همكاری خلیج فارس از تسلط عربستان بر این شورا و یا جهان عرب ناخرسندند زیرا با وجود گردن نهادن كشورهایی چون مصر، بحرین و یمن به فشارهای ریاض مبنی بر عدم مشاركت سران این كشورها در كنفرانس دمشق، كشورهایی چون قطر، كویت و امارات بر مشاركت سران خود در این كنفرانس تاكید داشتند و بدان جامه عمل پوشاندند.
دوم اینكه از 5 كشور مغرب عربی عضو كنفرانس عرب یعنی الجزایر ، تونس ، لیبی ، موریتانی و مغرب، چهار كشور در سطح سران و كشور مغرب در راس هیئتی به ریاست برادر پادشاه در كنفرانس دمشق شركت كردند ، این امر نشان می دهد تمسك اعراب حوزه جغرافیایی مغرب عربی به عربیت خود بسیار بیشتر از كشورهای عربی شرق است كه در همسایگی سوریه قرار دارند.
سوم اینكه، تحریم سه كنفرانس اخیر سران در الجزایر ، تونس و سودان از جانب پادشاه سعودی این كشورها را در مخالفت با دیكته های عربستان بر جهان عرب مصمم تر كرد و همین امر بیانگر میزان تفاوت نگاهها در جهان عرب است.
چهارم اینكه گردن نهادن پادشاه اردن و برخی از سران دیگر به فشارهای آمریكا مبنی بر كاهش سطح مشاركت در كنفرانس دمشق در برابر مخالفت محمود عباس رییس تشكیلات خودگردان با این فشارها بیانگر نفوذ بیشتر آمریكا بر روی كشورها و سران عربی است كه به ظاهر قدرتمندتر به نظر می رسند.
نویسنده و مترجم: میركریمی
|
اخبار و تازه ها 
