منوچهری ( در گذشته در ۴۳۲هجری) در قصيده‌ای دلکش می‌گويد:
آمـد ای سيـد احرار شب جشـن ســده
شب جشـن ســده را حـرمت بسيار بود
بر فـروز آتش‌ بـرزين ‌که ‌در ‌ا‌ين ‌ماه ‌بسی
آذر بــرزيـن پيغمبــر آزار بــود
آتشـی‌ بـايـد چـونان که ‌‌فـروزد عملش
برتــر از دا‌يــره‌ی گنبـد دوار بود

چون به گردون بر، از‌اين‌ سلسله‌ی زراندود
قرص خورشيد فروخفته نگون‌ســـار بود
آتـش ‌و ‌دود چـو‌ دنبـال يکی ‌طاووسـی
که بر اندوده به طرف دم اوقــــار بود

‌وان شـرر‌گويی طاووس به گرد ‌دم ‌خويش
لولوی خـرد فتـاليده به منقـــــار بود

‌چون‌ يکی ‌خيمه‌ی ‌مرجان ‌به ‌برش‌ نافه‌ی‌مشک
که سمن برگ برآن نافه‌ی عطــــار بود

‌يا چو زرين شجری درشده اطراف شجــر
که بر او بر ثمر از لولوی شهـــوار بود

‌باغبان اين شجـر از جای بجنبــاند سخت
تا فـرو بـارد بـاری که بر اشجــار بود
می خور ای سيد احرار شب جشن ســـده
باده خوردن بلی از عادت احــــرار بود
زان می ناب که تا داری در دست چـراغ
بـاز دانستنشـان از هـم دشــوار بـود

‌هر که را کيسه گـران، سخت گرانمايه ‌بود
هرکه‌را کيسه‌ سبـک،‌ سخت‌ سبک بار ‌بود

‌مـن بر خواجه روم تا دهـدم سيـم بسـی
تا مــرا نيـز به نزديک تـو مقـدار بود
هست جبــار وليــکن متـواضع گه جود
متـواضـع که شنيـده ‌است که جبـار بود

‌طالب شعر و جوانمــردترين همه خلــق
آن جوانمـرد است کـو طالب اشعـار بود.