کرمانيان نيز همانگونه که آمد در هنگام برپايی جشن می‌خوانند:
" سد به سده، سی به گله
پنجاه به نوروز ها بله"
زرتشتيان تهران اين جشن را در "کوشک ورجاوند" که در جاده کرج قرار دارد با شکوه هر چه بيشتر برپا می‌دارند. در ابان روز از ماه بهمن، يا روزِ‌جشن‌سده يا سده سوزی، زرتشتيان آشی‌از انواع حبوبات و سبزيجات می‌پزند(پاره‌ای گوشت در اين آش نمی‌ريزند)، "سيروگ" که نان ويزه‌ و تهيه شده از آرد هفت گونه دانه است و در روغن کنجد سرخ شده می‌خورند، شرابِ‌گوارا می‌نوشند و به‌دست‌افشانی‌و‌پايکوبی می‌پردازند.
خانواده‌های که نتوانند به جشن همگانی بروند و گاه آنانکه از جشن بزرگ همگانی باز می‌گردند، در بام خانه‌ها به افروختن آتشِ سده می‌پردازند.

نـوسـده _ بـرسـده:
ابوريحان بيرونی در دو نسک يا کتاب "التفهيم" و " آثار‌الباقيه" از جشن نوسده يا برسده (برسذق _ نوسذق) ياد کرده‌است. همچنين در " زين‌الاخبار" و "منتهی الادراک" نيز از جشن نوسده نام برده در اين باره اشاره‌هايی شده است.
به نظر می‌رسد که اين روز پنج روز پيش از برگزاری روز جشن سده که نخستين روز از پنج روز جشن سده بوده است. زيرا می‌دانيم که در آن زمانها جشن‌ها را در پنج روز برپا می‌داشتند که روز پنجم بزرگترين و با شکوه‌ترين روزهای جشن بودند.

جشنی همچون سده در نزد ارمنی‌ها:
ارمنی‌ها نيز در برگزاری يکی از جشن‌ها ملـی و سنتی خود آتش می افروزند.
ارمنيان در اين جشن که در بعد از نيمروز چهاردم فوريه (۲۵ بهمن ماه)، بر گزار می‌گردد و هم
زمينه ملـی و هم زمينه مذهبی دارد، به سپاس گزاری بدرگاه "ديراندرس" می‌پردازند.

سرايندگان و شاعران و جشن سده:
خاقانی شروانی می‌سرايد:
بگـذار آتش سـده در جـان مـا زند
اين هجر کافر تو که آفت رسان ماست.

وحکيم ارزقی گويد:
از جور و ستيز تو به هـر بيهـده‌ای
در هـر نفس از سينه برآرم سـده‌ای
ای‌عشـق، تو در‌ د‌ل مـن آتش ‌زده‌ای
مـردی نبود ستيـزه با دل شــده‌ای