در شبستـر: اين ‌مراسم در اين منطقه نيز رواج داشته و به همان شکل هم تا چهارشنبه سوری ادامه می‌داشت و ندارا Nadara ناميده می‌شد. در مراسمی که در آنجا برپا می‌شد مردم بوته‌های خشک‌شده مو را برای آتش افروزی گرد می‌آورده‌اند و در کوزه‌هايی نيز باروت می‌ريختند و آنها را به آتش می‌کشيدند. در اين منطق تير اندازی با تفنگ و فشفه ‌پرانی نيز جريان داشته، از شوخی‌های جالب اين مراسم، دزديدن ديگ شام خانواده بوده، در اين جشن اين ترانه نيز خوامده می‌شده است:
" ندار، ها ندار شاگلدی قندهار"
نويسنده و گردآورنده گرامی هاشم رضی در "جشنهای ..."، می‌افزايد که، اگرچه اين جشن نام‌ويژه‌ای دارد، اما‌به سبب برگزاری همزمانِ آن با زمانِ‌برگزاری‌جشن‌سده و نيز اجرای مراسم آتش افروزی، شکی وجود‌ندارد که اين‌جشن، همان‌جشن سده است.

 در خور: (خور و بيابانک هم گفته می‌شود و مرکز بخش جندق و بيابانک، است که در ميان کويرنمک و کوير مرکزی ايران قرار دارد.) استاد حبيب يغمايی درباره جشن‌سده آورده است:
در سالهای دهه ‌۱۳۲۴ خورشيدی دبستان در خور وجود‌نداشت و مکتب ‌خانه‌ها‌ محل ِ‌درس‌خواندن ‌بوده‌اند و دانش آموزان مکتب ‌خانه‌های گوناگون منطقه برای برگزاری هرچه بهتر و با‌شکوه ‌تر ِ جشنِ سده با يکديگر مسابقه‌داشتند ‌و‌هـر‌گروه می‌کوشيدند ‌که ‌مراسم‌ را بهتـر‌و‌پر‌رونق ‌تر‌از‌ديگر‌گروهها ‌برپا‌نمايند.
"به‌همين‌مناسبت و دو سه‌روز پيش‌از جشن، دانش‌آموزان به صحرا می‌رفتند و از بوته‌های "ترخ"
Terkh و "قيچ" Ghich پشته‌هايی گردآورده به دوش کشيده به دهکده می‌آورديم.
البته بسياری از دانش‌آموزان دارا چهارپايانی همچون استـر و اولاغ (خر) برای بارکشی بودند و می‌توانستند پشته‌های فراهم آمده را به وسيله آنها به دهکده بياودند، اما از آنجايی که ارزش و اهميت اين جشن بخوبی نشان داده شود، می‌گفتند هر‌کسی بايد خود بوته‌ بچيند و بر دوش بکشد و به دهکده بياورد تا ثواب پاداش آنرا ببرد. بهمين سبب هم بچه‌پولدارهای‌دهکده نيز خود در اين کار همگانی شرکت می‌جستند."