تقسيم شدن هنرهاي بصري به بخش‌هاي متعدد كه در نيمه دوم قرن بيستم شروع شد با سرعت بيشتري دنبال خواهد شد. چند فرهنگي بودن هنر امروز نشان دهنده حاميان گوناگون هنر و تنوع در فرهنگ و بالاخره دموكراسي در هنر است، ولي در عين حال معرف تجزيه هنر به بخش‌هاي كوچكتر هم مي‌باشد. كارهاي ديويد هامون لوئيز جيمز ، «جولي سيم ادوارد» جيمز اونا و باربارا كري و يا «هوگ استر» تماماً گروه‌هاي خاصي از جامعه را مورد خطاب قرار داده‌اند. با اين كه كار هنري متعلق به كل جامعه است اين آثار هر يك علاقه و نگراني خاص خود را نسبت به فرهنگ مورد علاقه خود ابراز داشته‌اند. و اين نشان‌گر اين است كه جامعه تا چه ميزان به تجزيه و تفكيك مي‌انديشد و پيش مي‌رود.

تركيب ويدئو، كامپيوتر شخصي، ديسك، و ساير تكنولوژي‌هاي الكترونيك، هم براي هنرمندان آماتور و هم براي هنرمندان حرفه‌اي سرزمين عجائب و گيج كننده‌اي شده است. اگر وضع عكاسي در سال‌هاي 1880 را بعنوان يك مبناي بررسي معتبر بدانيم يك افت كيفي را در هنر مي‌توان پيش‌بيني كرد. عرضه دوربين‌هاي عكاسي كوچك ارزان قيمت كه به صورت انبوه بوسيله كمپاني كداك توليد شد سبب انفجار كار عكاسي شد (اكثر كار آنها در مقايسه با دوره قبل از آن بطور ملالت‌باري ضعيف بودند).
وضعيت مشابهي را نيز در عالم سينما مي‌توان ديد. تغيير وضع سينما از روزهاي شكوهمند سينماي صامت كه هنر بزرگي را بوجود آورد كه عليرغم محدوديت تكنولوژي بود،‌ تا سينماي استريوفونيك، سه بعدي، اسكوب سال‌هاي 1950، بهرحال تكنولوژي جديد تسلط خود را اعمال خواهد كرد و هنر هم متغير خواهد شد.

كثرت‌پذيري در عالم هنر،‌ يعني اينكه استيل خاصي مسلط نباشد، و بلكه تعدد فرم‌ها و استيل‌ها منعكس كننده تجزيه اقتصادي و اجتماعي در جهان هنر باشد،‌ كه خود نشانگر تجزيه كل جامعه است.اين وضع از نظر منتقدين مرتجع از قبيل «هيلتون كرامر» يك سقوط و يك انحطاط است ولي از نظر بسياري از منتقدين ديگر يك آزادي سالم تلقي مي‌شود. روند غيرقابل توقف و غيرقابل برگشت هنر، گذشته از آن جنبش فراگير تك مأخذي آبستره اكپرسيونيزم، به جنبش‌هاي متعدد كوچك‌تري كه هر كدام داراي پيچيدگي و ظرفيت خود و در ريشه ماهيت تفاوت دارند تجزيه شده است. حتي مخاطبين هنر از لحاظ فيزيكي تجزيه شده‌اند. آن گردهم‌آئي مردم براي شنيدن و يا ديدن آثار هنري امروزه به گروه‌هاي يكي دو نفره خصوصي تبديل شده است.

وضع سينما در اين مورد سوژه جالبي براي مطالعه است. ويدئو، تلويزيون كابلي، مردم را از رفتن به سالن سينما بازداشته است. مردم مي‌توانند هر نوع اثري را كه سينما توليد مي‌كند در خانه خود و در محيط خصوصي خود ببيند. تصور مي‌رود كه روزي برسد كه مردم براي كارهاي اداري خود هم از منزل خارج نشوند، و تمام كارها را با كامپيوتر شخصي و فاكس انجام دهند. كتابخانه‌ها و موزه‌ها اكنون بيشتر مركز انتقال و تبادل است نه مركز مطالعه و مشاهده. روز به روز اين اماكن بازديدكننده كمتري دارند. گالري ملي هنر در لندن اكنون جاي خود را به يك ميكروگالري داده است. گالري ملي واشنگتن، موزه لُور و ساير اماكن بزرگ، با سرعت از گالري ملي لندن تقليد مي‌كنند. با اين ميكروگالري مي‌شود يك نمايش عالي از كلكسيون‌ها را در اسرع وقت ديد. با استفاده از كامپيوتر و ويدئو و هوموگرافي، ممكن است اصل يك كار هنري در موزه بماند و فقط قطعات كپي شده آن براي علاقه‌مندان داراي كامپيوتر عرضه شود.

با تكيه بر مطالعاتي كه از لحاظ سياسي و اقتصادي و اجتماعي در مورد اثر تكنولوژي بر روي هنر انجام شده است،‌ مي‌توان با اطمينان پيش‌بيني كرد كه تاريخ هنر در قرن بيست و يكم شاهد يك تحول سريع، مبارزه فراگير، تجزيه بيشتر، و شايد حتي يك بحران در كيفيت با يك نتيجه نهائي مطلوب و سنتزي از فرم‌هاي جديد هنر، فرم‌ها و استيل‌هاي تازه و تأكيد بيشتر بر نقش مستقيم فرد در تغيير و تبديل و تكميل كارهاي هنري باشد. يك جهان جديد و شجاع براي هنر.

 

منبع :  فرهنگسرا