نه تنها تفاسير تبعيض‌آميز از تصاوير (مانند فيلم ويدئويي رسواكنندة رادني كينگ)، بلكه تصاوير تبعيض‌آميز سبب ايجاد بحران خواهد شد. مخصوصاً كه زمينه براي تغييرات خيالي و غير آشكار بدون مانع خواهد شد. واكنش‌ها و مخالفت‌هاي تند، ممكن است خواهان رجعت هنر به اوضاع پيش از تكنولوژي شوند كه بيشتر شبيه به واكنش در مورد هنر و صنعت قبل از رافائل در بريتانياي ويكتوريا است.

در حال حاضر در هنر اواخر قرن بيستم، واكنش‌هائي را بر عليه استفاده از تكنولوژي جديد در اشكال مختلف در هنرهاي تجسمي و هنرهاي نمايشي مي‌بينيم. در اين زمينه‌ها هنرمند روي عناصر انساني و شخصي كار هنري اصرار مي‌ورزد تا اثر تكنولوژي (ويتو اكونسي و بروس نايومن از اين نمونه‌ها هستند). اما در بسياري از انواع كارهاي هنري تجسمي و نمايشي، تكنولوژي‌هاي جديد دخالت دارند (مانند كارهاي لاري اندرسن ، جيبرت و جورج و يا مارتين اسپان يارو ). در حالي كه نفوذ تكنولوژي بر هنر افزايش پيدا مي‌كند، تأكيد بر جنبه‌هاي شخصي هنر نيز از طرف عده‌اي زياد از هنرمنداني كه بيشتر از تمامي تاريخ هنر‌آفريني كرده‌اند فزوني خواهد گرفت. اكثر اين آثار هنري به تماشاگر خود فرصت مي‌دهند كه در آنها دخل و تصرف كنند، و حتي اين مورد را تشويق مي‌كند و جزو ملزومات ديدن يك اثر هنري و شركت در خود اثر خواهند دانست.

 

براي نسل جوان امروز كه در مدرسه با كامپيوتر و در خانه با ويدئو سروكار دارد دخل و تصرف در آثار هنري با اين وسائل كار مشكلي نخواهد بود. با اين روش‌ها تكنولوژي و سليقه شخصي متحد مي‌شوند. يعني يا يك كار هنري از نظر هر فرد بيننده مناسب سليقه خود او ظاهر خواهد شد. در تصاوير سوپر ويدئوي مركب، مانند تصاويري كه «نانسي بورسون» در (ديكتاتور بزرگ) در سال 1982 نشان داد، خود بيننده نيز مي‌تواند يكي از همان چهره‌هاي مركب باشد (تصاويري از بدترين ديكتاتوري قرن بيستم را در چهره مخوف يك قيم با «داداش بزرگ» نشان داده شده است).

تغيير محتواي هنر در وراي جنبه‌هاي تكنولوژيكي ادامه خواهد داشت. انواع نقاشي‌هاي استاندارد و كلاسيك، پرتره‌سازي، منظره‌سازي، و حالات ثابت زندگي عميقاً دگرگون شده‌اند. شايد در اين اواخر قرن بيستم به اين طبقه‌بندي‌ها فائق آيد. حمايت از هنر و بازار آن در حال تغيير و تحول است لذا مرزهاي كلاسيك و قديمي هنر بيش از پيش بي‌معني‌تر مي‌شوند. مثلاً كار «مايكل هايدن» يا «اريك لورل» به اين طبقات فائق آمده‌اند. تورل نورزا را براي فضاي نقاشي و يا مجسمه‌ بكار مي‌گيرد ولي هايدن براي اين منظور از صدا استفاده مي‌كند؛ يا نور نئون و يا تپه‌هاي متحرك، آئينه، و ديوارهاي رنگ‌آميزي شده بهره مي‌گيرد تا يك كار هنري را بوجود آورد، كه بيننده واقعاً بتواند هم زمان را در آن حس كند و هم فضا را.

سياسي نمودن هنر و همچنين تلاش سانسورچي‌ها براي كنترل هنر هم ادامه خواهد داشت. هنر براي تغييرات اجتماعي، اقتصادي، و سياسي وسيله قدرتمندي خواهد بود. كار«باربارا كروگر» كار «روبي كونال» و كار «هانس هاك» بيان‌گر امور جنسي، فساد، نفرت از انسان، و حملات واپس‌گرايان جناح راست به حقوق بشر هستند. هر قدر كه هنر در اثر پيشرفت تكنولوژي پيچيده‌تر مي‌شود، مبارزه سانسورچي‌ها شدت مي‌يابد. مبارزات كنوني نيز كه در زمينه‌هاي فرنگ جاري است قبل از اينكه پايان پذيرند و از بين بروند شدت خواهند يافت. پيشرفت تكنولوژي سانسور هنر را مشكل‌تر مي‌كند.

حق مالكيت و مسئله خصوصي بودن تصاوير، وارد جنگ سانسور و قانون مي‌شود. پيشرفت‌هاي تكنولوژي و افزايش مداوم تراكم جمعيت در اثر رشد فوق‌العاده جمعيت، مقتضيات جديدي را در مورد خصوصيت و مالكيت تصاوير، مطرح خواهد كرد و هر قدر كه اختصاص و تعلق تصاوير به اشخاص معين بيش‌تر متداول شده، مسئله حتي مالكيت تصاوير بيشتر مطرح خواهد شد. مسائلي مانند اينكه يك تصوير تا چه حد مي‌تواند تغيير يابد، تا اماني و مجازي شناخته شود نه سرقتي، به وجود خواهد آمد. چون تكان دادن جامعه خسته و بي‌حال، روز به روز براي هنرمندان مشكل‌تر شده، آنان مجبورند به مرزهاي ممنوعه هم حتي نزديك شوند. در اين وقت است فريادهاي نوعي سانسور از سوي بخش مرتجع جامعه، بلندتر خواهد شد.