دارچین برای نخستین بار در سریلانکا و از مسیر ادویه از خاور به اروپا راه پیدا کرد. پرتغالیها دارچین را آنقدر با ارزش یافتند که لازم دیدند سریلانکا را در اواسط قرن شانزدهم اشغال کنند. هلندیها به دنبال پرتغالیها پی به اهمیت دارچین بردند و آن را در سال 1770 به مقیاس زیاد در کشورشان کشت کردند.

دارچین، ماده ی داخلی پوست شاخه های درخت دارچین است، که لایه لایه تشکیل شده و وقتی شاخه در آفتاب خشک میشود، تشکیل ورقه های دارچین را میدهد.

از گذشته های خیلی دور، در شیرینی سازی و آشپزی اروپایی از دارچین برای خوش عطر کردن کیک و حلوا استفاده شده است و علاوه بر این، دارچین یکی از اجزای اصلی معطرسازی انواع نوشیدنیها را تشکیل میدهد. در آشپزی عربی، از دارچین برای معطر کردن غذاهای گوشتی استفاده میشود. همچنین دارچین یکی از اجزای اصلی کاری هندی است. دارچین نکوبیده خیلی بهتر از دارچین آسیاب شده، عطر خود را حفظ میکند و بخصوص در قهوه ی تازه به خوبی حل میشود. مزه ی دارچین، مثل مزه ی فلوس یا برگ هندی یا کاسیا است که تقریبا هم خانواده دارچین، ولی بسیار مطبوع تر است.

دارچین گرچه بیشتر در آشپزخانه استفاده میشود، ولی خاصیت گرم کنندگی آن سبب شده که به صورت یک داروی موثر در درمان سرماخوردگیها مورد استفاده قرار گیرد. مثل بسیاری از ادویه های آشپزخانه ای، دارچین به هضم غذا کمک میکند و عاملی برای رفع اسهال است؛ به علاوه دارچین از تهوع جلوگیری میکند و برای رفع بیخوابی بسیار سودمند است. روغن فراری که از پوست دارچین به دست می آید، دارای خاصیت ضد باکتریایی است که از مسمومیتهای غذایی، بخصوص در کشورهای گرم و مرطوب که غذا و گوشت به سرعت فاسد میشوند، جلوگیری میکند.

در آشپزی این کشورها از دارچین هم برای عطر غذا و هم جلوگیری از فساد غذا استفاده میشود، قرنها پیش، مصریان باستان به سبب عمل دارچین در جلوگیری از فساد، آن را در ترکیب مواد مومیایی استفاده می کردند. تاثیر دارچین در دیابت قابل تعمق است و باعث بهبود در بیماران دیابتی می گردد.

زیستگاه طبیعــــــی :

دارچین گیاه بومی سریلانکا است، ولی به صورت وحشی در جنگلهای گرمسیری جنوب هند و مالزی نیز می روید. دارچین در سریلانکا، هندوستان، جزایر هند غربی، برزیل و دیگر نقاط دارای آب و هوای گرمسیری به شکل تجارتی کشت میشود. دارچین خاک ماسه ای و یک محل سرپناه دار را ترجیح میدهد.

مشخصات ظاهـــــــری :

درخت همیشه سبزی است که طول آن به 6 تا 10 متر میرسد و به خانواه برگ بوها تعلق دارد. پوست درخت دارچین ضخیم و بی رنگ است و تا حدودی بافت چوب پنبه ای شکل دارد. شاخه های دارچین محکم و به رنگ نارنجی هستند. برگهای بیضی شکل و چرم مانند آن روبروی هم در می آیند که برگ رسیده به رنگ سبز پر رنگ و برگ جوان، کم رنگ است. برگها هم بوی ادویه را میدهند. در تابستان گلهای سفید مایل به زرد کوچک خوشه ای در انتهای ساقه های بلند ظاهر می گردند. بعدا همین گلها به میوه که به شکل توتهای آبی رنگ بیضی شکل و دارای نقطه های سفید هستند، تبدیل می گردند.

منبع : سایت پارس پلانت