سطح استخوان از ترکیباتی تشکیل شده است که حدودا 100 نانومتر عرض دارند. اگر یک سطح یک عضو مصنوعی به استخوان طبیعی پیوند بخورد بدن آن را پس می‌زند، دلیل این امر تولید بافت مصنوعی در محل استخوان طبیعی و سطح مصنوعی می‌باشد. استئوبلاستها در بافت پیوندی استخوان وجود دارند و بخصوص در استخوانهای در حال رشد دارای فعالیت چشمگیری هستند. با ایجاد ذراتی در اندازه نانو در سطح مفاصل و استخوانهای مصنوعی احتمال دفع عضو جایگزین به دلیل تحریک سلولهای استئوبلاست کمتر می‌شود.

ایجاد این ذرات با ترکیب مواد پلیمری، سرامیکی و فلزی چندی پیش توسط دانشمندان به اثبات رسید. در نمونه کنترلی که در آن نانوساختارها قرار داشتند چسبندگی حدود 90 درصد بود و این در حالی است که در نمونه کنترلهایی که نانوساختارها وجود دارند چسبندگی حدود 50 درصد می‌باشد. مکانیسم نانویی دقیقی که منجر به تولید ترکیباتی با خواص مفید شود همچنان مورد مطالعه و بررسی قرار دارد. اخیرا با استفاده از روش Tribology یک دندان مصنوعی به صورت Viscoelastic ساخته شده که دارای روکش نانویی می‌باشد. از خواص منحصر به فرد این دندان مصنوعی می‌توان به عایق بودن آن در مقابل خراش و افزایش التیام دندان اشاره کرد.

منبع :‌ سايت رشد